DE ANGST EN HET GOUD VAN RIO

• BLENDLE •


– of wielerwinst en -verlies der Lage Landen –


Rio de Janeiro - Brasil - wielrennen - cycling - radsport - cyclisme - Anna van der Breggen pictured during women’s roadrace - Olympic Games 2016 in Rio - photo Anton Vos/Cor Vos © 2016

Anna van der Breggen wint in Rio de Janeiro goud en wordt olympisch kampioen. Foto Cor Vos


Als er op mijn netvlies van de Spelen in Rio één beeld
voor altijd als een horrorflits zal blijven hangen is het dit:
een oranje pop slap over een boordsteen hangend,
de benen en het gehelmde hoofd doods naar beneden,
in een flits zie ik de martelaars Casartelli en Galvez,
namen die in elk hart dat klopt voor deze sport
jaren later als een grote open wonde blijven snerpen.
Maar plots beweegt de renster zoals een Pinokkio
aan wiens touwtjes met zachte hand getrokken wordt:
Annemiek leeft, ademt, weg angst en Grieks drama,
weg goud ook, het pijnlijk ontwaken uit een droom.

Wat later de zegevierende Anna met in haar wiel
dat andere, echte poppetje: Emma Johansson,
een vertederend frêle Zweedse fee op carbon
die er maar niet in slaagt om de Hollandse dames
in kampioenschappen te kloppen en na jarenlang
op de goud verslindende Vos te zijn gestoten
nu op Van der Breggen haar hagelwit gebit stukbijt.
Anna maakt het Hollands Rio-drama ongedaan,
in haar ogen zit naast de zegeglans eerst nog angst
tot ze hoort dat het gekwetste vogeltje Annemiek
niet langer meer als een levenloos brokje vrouw
over die steenharde reling hangt gedrapeerd.

Dezelfde duivelse afdaling in de stad van de favela’s
met hun stank van de onrechtvaardige armoede kost
bij de mannen aan Nibali ook een haast zekere medaille,
risico en stuurmanskunst samengebald in een ongelijke strijd
tegen de oeroude wetten van het evenwicht,
alleen de door glad asfalt gewurgde hoop blijft over,
een herinnering die met de herfstbladeren zal sterven.
Maar gretige Greg blijft recht, ook hem wacht goud
dat hij meer dan wie ook verdient na valpartijen
die als koersstigmata in zijn lijf staan gekerfd,
de babyzachte krullenbol uit Hamme triomfeert en
beklimt zijn Olympus met Pindaros-allure,
een flitsende atleet op twee dunne rubberen bandjes
voor eeuwig in Carraramarmer gebeiteld.

Van Avermaet had die dag mijn buur Laurens De Plus
als gepatenteerde supergregario aan zijn gouden zijde:
de bescheiden Ninovieter haalde in Rio zijn gram,
de stad met zijn hautaine sneeuwwitte Cristo Redentor en
de bloedmooie vrouwen die als getaande zeemeerminnen
op de hitsige Copacabana met het hete zand copuleren,
ziet hoe een nieuwe jonge Vlaamse wielergod
zich met bravoure naar een rijke toekomst koerst.
Aan de meet valt Laurens Greg wenend in de armen:
de ontwapenende emoties van een youngster als pleister
op de woekerende wonde van onze eigentijdse koelheid,
zalig antidotum tegen blitse maar omhooggevallen knapen
die zich meteen opzichtig met een Porsche of Ferrari tooien.


W I L L I E  V E R H G G H E


Uit: Wielertijdschrift De Muur, editie 54

Leave a Reply